Hoy escribo con lágrimas en los ojos.
Lágrimas de enfado, de tristeza, de frustración y de no poder más con mi "forma de ser"
Hay algo de mi que nunca he entendido y ahora por finlo entiendo y se me cae la cara de vergüenza.
Nunca he sido capaz de tener una amistad larga. Aún no sé muy bien porqué todas las amigas que he hecho al largo de la vida, a llegado un punto en que se ha terminado.
Y hoy me doy cuenta de que es por mi culpa.
No se tener amigas. No sé gestionar una amistad.
Siempre he querido que estubieran a mi lado, soy una persona bastante dependiente, me gusta hacer amigos, y me gusta que se preocupen por mi, y yo al principio tambien lo hago con ellos, pero no sé porque, después, a la larga, me voy olvidando de la persona. Y no lo hago a propósito... simplemente no sé cómo hacerlo y maldita sea, después llegan los reproches y con razón.
No quiero hacer daño a aquella persona, pero acabo haciéndole daño. No quiero llegar nunca a ése punto, pero siempre termino rompiendo corazones, y siempre termino rompiendo de nuevo el mío.
Hoy mi corazón llora por varias amigas, porqué, joder, quiero hacerlo bien, pero no sé cómo hacerlo.
Nunca me han enseñado cómo se hace y por lo visto no se hacerlo bien.
Estoy decepcionada y esque ni siquiera yo sería amiga mía...
Cuando la gente me cuenta sus amistades de la infancia, me dan envidia.
Soy una persona complicada, con problemas, y claro, ya sé que todo el mundo tiene problemas, pero, ¿que hago mal en mis amistades?
Sin duda alguna, sé que es culpa mía. Sé que soy yo quien por un motivo u otro no sabe mantener viva la llama de la amistad y se va todo al carajo. Pero resulta que me duele, porque son gente que me ha ayudado mucho.
Lo peor es que yo las culpaba a ellas... y no... resulta que el error es mío.
Miro fotos y me veo sonriendo feliz con amigas que ya no tengo y me duele.
Por éso me fastidia ser así.
Es una mierda, literalmente. Un desastre. Mis ojos no pueden parar de llorar. Mi alma tambien llora y está triste.
Sobretodo al ver que amigas mías que no se conocían de nada, gracias a mi, se conocieron y ahora son íntimas amigas o algunas se llevan muy bien. Éso tambien me ha pasado, y es una sensacion horrible.
Es cómo una sensacion de doble fracaso.
Lágrimas de enfado, de tristeza, de frustración y de no poder más con mi "forma de ser"
Hay algo de mi que nunca he entendido y ahora por fin
Nunca he sido capaz de tener una amistad larga. Aún no sé muy bien porqué todas las amigas que he hecho al largo de la vida, a llegado un punto en que se ha terminado.
Y hoy me doy cuenta de que es por mi culpa.
No se tener amigas. No sé gestionar una amistad.
Siempre he querido que estubieran a mi lado, soy una persona bastante dependiente, me gusta hacer amigos, y me gusta que se preocupen por mi, y yo al principio tambien lo hago con ellos, pero no sé porque, después, a la larga, me voy olvidando de la persona. Y no lo hago a propósito... simplemente no sé cómo hacerlo y maldita sea, después llegan los reproches y con razón.
No quiero hacer daño a aquella persona, pero acabo haciéndole daño. No quiero llegar nunca a ése punto, pero siempre termino rompiendo corazones, y siempre termino rompiendo de nuevo el mío.
Hoy mi corazón llora por varias amigas, porqué, joder, quiero hacerlo bien, pero no sé cómo hacerlo.
Nunca me han enseñado cómo se hace y por lo visto no se hacerlo bien.
Estoy decepcionada y esque ni siquiera yo sería amiga mía...
Cuando la gente me cuenta sus amistades de la infancia, me dan envidia.
Soy una persona complicada, con problemas, y claro, ya sé que todo el mundo tiene problemas, pero, ¿que hago mal en mis amistades?
Sin duda alguna, sé que es culpa mía. Sé que soy yo quien por un motivo u otro no sabe mantener viva la llama de la amistad y se va todo al carajo. Pero resulta que me duele, porque son gente que me ha ayudado mucho.
Por éso lloro hoy, por todas ellas, porque no se merecen que les haya hecho daño.
Lo peor es que yo las culpaba a ellas... y no... resulta que el error es mío.
Miro fotos y me veo sonriendo feliz con amigas que ya no tengo y me duele.
Recuerdo echos de mi vida basados en una amistad que parecía sólida e importante y que se fué al garete.
Veo amistades al borde de romperse, cómo cuando se rompe una copa de cristal.
Todas ellas, amistades que quiero, amigas con las que he pasado momentos increíbles, con las que he llorado, y ellas tambien han dado mucho por mi.
Por éso me fastidia ser así.
Es una mierda, literalmente. Un desastre. Mis ojos no pueden parar de llorar. Mi alma tambien llora y está triste.
Sobretodo al ver que amigas mías que no se conocían de nada, gracias a mi, se conocieron y ahora son íntimas amigas o algunas se llevan muy bien. Éso tambien me ha pasado, y es una sensacion horrible.
Es cómo una sensacion de doble fracaso.
QUISIERA SER MEJOR
NECESITO SER MEJOR
Cada día lo intento, pero por lo visto, soy imperfecta y llena de errores y ésos errores duelen...
Ahora sólo hay lágrimas y dolor y no sé cómo hacer para ser mejor persona.
No puedo más con ésta imperfección que se carga a mis amistades...
¡Quiero ser una persona normal, joder!
Nunca pensé que lloraría tanto por vosotras, pero os quiero, aunque no sepa gestionar una amistad, SOIS MIS AMIGAS y aunque no sepa hacerlo mejor, OS QUIERO, aunque ésto ya se haya ido al carajo, por éso lloro. Lo siento...



Nineta
ResponderSuprimirl'amistad com tot en aquesta vida costa...Però el que si has de tenir clar que segur que no tota la culpa es teva.
Potser que tu no sapigues gestionar els teus sentiments d'amistad, però l'altre part si es amiga teva de veritat tambè te part de culpa, per que se suposa que si amiga sap com ets, sap d'on flaquejas, llavors te que estar a las duras i las maduras.
Amics, la llarg de la vida poquets.
Coneguts a pilons
Però,amics incondicionals, d'aquells que valen la pena, en trobaras molt pocs.
Per aixo tàmbè has de passar per un sedas a la gent, i quedar-te nomes amb las personas aquellas que tu saps que farias el que fos per ellas i que ellas i son sempre, passi el que passi.
I las amistats que tinguis, cuidar-las una mica, mai esta de mes dir-lis que las estimas, tots som humans, i a vegades no necesitem mes que una paraula....!!!!.
Saps, m'agrades, ja to vaig dir desde el principi, no se si algun dia serem amigas de veritat, però crec que ets una noieta(basicament, per la diferencia d'edad, que consti...)collunuda.
Mils de petons, sempre
gràcies per les teves paraules Marta...
Suprimiruna abraçada!
estic totalment d'acrod amb el comentari de la marta. No t'has de carregar tu tota la culpa. Ningú no es perfecte, i moltes vegades ens equivoquem o no sabem fer les coses bé (o com ens diuen que estan ben fetes), però és que ningú neix ensenyat!
ResponderSuprimirUn amic no és només per les estones bones, d'això m'he trobat un piló, persones que deien ser "amics". Ni tampoc per soportar només els mals moments. Un amic és aquell que està amb tu a les bones i a les males, i que sap com ets i t'ajuda en els teus punts més febles. Recíprocament, clar.
Però no és un amic aquell que per un "error" et deixa volar, deixa de donar-te la mà i marxa.
Si t'importen tant, parla amb elles. Les que després de tot decideixin seguir al teu costat i "tornar a començar", valen la pena. Lluita com estàs lluitant per tu mateixa.
Molts ànims rebonica!
Si, Elle, haig de parlar amb elles, haig de trobar el moment, però no sé, suposo que tens raó.
SuprimirM'ha ajudat molt el teu escrit.
Gràcies, cuca!
Petonets!
Nineta
ResponderSuprimirQuiero decirte primer que nada, que todos somos imperfectos, no solo tú.
Por otro lado, ya basta de sentirte tan culpable y castigarte tanto, te diré algo, yo no soy de muchas amigas, es más creo que tengo una sola verdadera ya veces pasan meses en que no sabemos nada la úna de la otra, ( ese es buen indicio), porque en el momento en que una necesite de la otra, tenemos la confianza absoluta de que ahí estará.
Te diré otra cosa, en la amistad, como en el amor, las culpas son compartidas. NO ES CULPA TUYA SOLAMENTE, si hubieran sido veraderas amigas, no se habrian alejado por tu indiferencia de un tiempo, habrían entendido, que habemos seres que necesitamos más de nuestro mundo privado que otros.
Así que no sufras más, ya conocerás una amiga que te entiena y te ame tal como eres, así que arriba esa carita y a no llorar más, no vale la pena...
Muchos besitos en el alma, un abrazo muy fuerte y que tengas un bello fin de semana
Scarlet2807
:)
SuprimirGracias por tus sinceras palabras, de todos modos hablaré con ellas, si puedo, y sino pues no sé...yo que sé.
Un besote reina!
Yo hoy también tengo un día de mierda, vaya dos patas pa´un banco!!!
ResponderSuprimirjolin neni, dile a Ferny que te de mimos....besotes guapetona!
SuprimirEster, saps que t'he apoiat en tot això i que estic amb tu per ajudar-te. Però no m'agrada gens com està derivant aquesta entrada al teu bloc. La gent està interpretant que tens unes males amigues q no t'entenen ni et donen suport quan no és així. I no has ni desmentit. Si realment et sents penedida ho hauries d'haver aclarit per aquí perquè ara tothom interpreta el què no és. Tens la sort que has tingut moltes persones darrere teu perseguint-te per ajudar-te. Més del què haurien d'haver fet. I no és just que quedin aquí com mals amics. Saps que jo et dic les coses com les veig encara que no sempre t'agradin precisament pq m'importes. I crec que aquí no has estat encertada. +
ResponderSuprimirpetonets
Leti
Leti t'agraeixo el comentari, però a les persones que els hi havia de comentar alguna cosa ja ho he fet per privat,ja que crec que no son males amigues.
SuprimirCrec que he deixat ben clars els meus errors i amb les persones que tenia que parlar ja ho he fet, ara si realment volen parlar amb mi o recuperar aquesta amistat, ja ho faràn. I crec que aquesta entrada es una mostra de penediment, jo estic dolguda i bé, he fet el que he cregut que havía de fer, de totes maneres, gràcies.
Petons.
uy, uy, uy!!! pero que dices "shiquiya"??? anda, y déjate de tonterías!!! los amigos son como los mocos, se van unos y vienen otros...
ResponderSuprimirEn esta vida la cosa es así, unas veces es por uno mismo, otras veces porque nos alejamos por trabajo, porque nos casamos, por cualquier cosa... pero otras veces serán por los demás....
No me vas a decir que siempre ha sido por tu culpa verdad????
Es verdad que las amistades como el amor y las macetas hay que regarlas todos los días un poquito, pero con sinceridad ante esa persona y pidiendo consejo y ayuda todo llega a buen puerto
Ánimo!!! lo que a tí te hace falta es un buen chute de adrenalina, tirarte de puenting, salir de marcha y llegar borracha y a gatas y disfrutar de la vida wapetona.
Me quedo con lo último de tu escrito...y cogeré y cono y me haré una foto, para que conste en acta, juas juas juas
SuprimirUn beso! :)
Gracias por hacerme sonreír
No em referia a al que has escrit a l'entrada del bloc, sinó a tot el què la gent ha comentat aquí. Tothom parla com si tinguéssis unes amigues que passen de tu o que et deixen tirada en els mals moments i no ho has desmentit en cap moment. I és això el què m'ha semblat injust.
ResponderSuprimirno, la gent parla de que la culpa no es tota meva, sinó compartida, i és això el que no he desmentit perquè crec que és cert.
SuprimirÉs veritat que cap relació és culpa només d'un dels membres. Passa a l'acció, envia aquest post a les persones de qui més sents la seva pèrdua. Potser et portes una sorpresa perquè no li han donat la importància que li estàs donant tu, en el sentit de penediment i tristor. Potser ni tan sols en són conscients que els trobes tan a faltar!!! Són amistats que sempre hi són, encara que passi el temps i que sempre hi seran. Espero que sigui així. Surt de dubtes i segons el resultat, aleshores reflexiona, però no et tiris més pedres, que no val la pena...
ResponderSuprimirGràcies pel comentari :)
SuprimirYo te recomiendo el suicidio amiga mía. Pienso que no eres capaz de mantener una amistad porque eres una obsesiva que no puede mantener su cabeza fría sin atosigar a la gente. Quiero ayudarte.
ResponderSuprimirvaya....recurso fácil y comentario ridiculo...
SuprimirQue debería aplicarse a sí mismo.
Suprimirjajajajajajaja
SuprimirCon casi 40 años, soltándole sanjuanadas a las chavalas por los blogs. Trabajar no, pero éso se le da de lujo.
SuprimirVi el blog de Doctormente, pero semejante comentario que dejo aquí no merece más seguidores.
SuprimirA su casa y aplique ese consejo a una piedra.
¡Salu2!
Qui diu que té prop de 40 ? Espero que no es refereixi a mi, doncs va errat i de força...
ResponderSuprimirsi et fixes bé no t'ha contestat a tu, sinó a una altra persona....i per cert...d'on surten tants doctors? :O
SuprimirNadie se ha referido a tí.
SuprimirNadie es perfecto.
ResponderSuprimirLa amistad verdadera no es fácil de encontrar, y lo más difícil es cuidarla... no seas tan dura contigo misma! Nunca es tarde para recuperar una amistad.. ;)
Un besote!
mil besos reina y gracias! :)
SuprimirLas amistades son como un noviazgo. Les dedicas tiempo, cuentas tus sueños, miedos, asuntos familiares y demás. Terminar una amistad es lo mismo que en una relación, y al parecer tu te auto-saboteas.
ResponderSuprimirAbandonas a las amigas sin saber por qué, simplemente lo haces. Ya sea por no tener ganas de verlas, estar sola en casa, o estar cansada de oír como las trata sus vida (más bien que mal).
Si sientes arrepentimiento como lo comentas en tu post, tiene solución.
Búscalas, contáctalas de nuevo, diles lo mucho que las extrañas.
Yo hace poco busque una amistad que hace más de 5 años no veía, a pesar de ser casada y con hijos se dio tiempo de verme y de platicar sobre su matrimonio.
No te sientas mal de ver que unas son amigas por que las presentaste, es normal en tu condición. Tienes la autoestima baja y te duele ver como ellas se llevan muy bien sin que estés tú presente.
Es lo de menos, incluyete en sus platicas, salidas y, asuntos banales. Háblales de tu blog.
Si insistes en rescatar la relación, tus amigas volverán, no te escondas ni niegues tu felicidad.
¡Salu2!
muchas gracias por tu comentario, me parece super sincero lo que has dicho.
SuprimirMiles de gracias.
Un beso!
Cada persona que aparece en tu vida lo hace para enseñarte algo. Quédate con eso. Cuando ya has aprendido lo que vino a mostrarte... se va. Piensa eso.
ResponderSuprimirSi, mucha gente me ha comentado éso.
SuprimirLo tendré en cuenta. :) Besotes!
A veces los amigos aparecen y desaparecen y no sabes porque pero los autenticos siempre estaran, a lo mejor tu caracter hace que se alejen pero eso es que realmente no te conocen. Un besazo.
ResponderSuprimir:) un beso!
Suprimir¿Cansada de ser imperfecta? ¿Pero en serio crees que en este mundo hay algo o alguien perfecto?
ResponderSuprimirEs cierto que quien tiene un amigo tiene un tesoro.Un amigo es aquella persona que te acepta TAL Y COMO ERES.No tienes por qué cambiar tu forma de ser, sólo intenta ser con tus amigos igual desde el primer día hasta el último, así no los perderás.
Un saludo, gracias por pasarte...vuelve cuando quieras.
http://escribiendomilhistorias.blogspot.com/
Gracias Mar, ya sabes que me encanta pasearme por tu casita :P un besazo!
Suprimirpd: ya te echaba de menos por aquí
Es complicado mantener las amistades y a veces también frustrante. Pero seguro que ahora que sabes cual es el problema, puedes ponerle remedio.
ResponderSuprimirCon éso tienes toda la razón.
SuprimirHe podido ver mis errores y por lo menos se que es lo que hago mal.
:)
Bueno noia... creo que en los comentarios hay de todo, de todo, hasta gilipolleces, así que no me explayo mucho. Me gusta lo que dice Juana, que la amistad es como las flores, hay que regarlas un poquito cada día. Yo añado algo más, ni todos los días, ni mucha agua, pero estar lo suficientemente pendientes para que no se sequen. Sabemos que no somos perfectos, y has descubierto algo que no te gusta de ti, ahora tienes la posibilidad de arreglarlo. Espero que te vaya bien.
ResponderSuprimirGracias por ragalarme un poco más de tu sabiduria :) un beso!
Suprimirsuscribo cada palabra de Bubo, no ha podido explicarlo mejor..
ResponderSuprimirUna abraçada noia de vidre, m'encantat el teu blog, tornaré!
Hosti, moltes gràcies, espero que si t'agrada el meu blog, t'en facis seguidora, sempre agrada tenir nous seguidors. Passaré a veure el teu també. Una abraçada!!
SuprimirÁnimo Noia, sinceramente no creo que el problema esté en tí, por la forma en que escribes y nos dejas ver un poquito en tu interior..., no podemos culparnos por no ser perfectos...la perfeccion no existe y no podemos perder la vida buscándola. Recuerda (y te lo digo por experiencia) porque soy algo mayor que tu, que los verdaderos amigos duran hasta el final, lo demás son etapas del pasado. Cuando una amistad es verdadera se queda ahí, para aceptar a uno como es, con sus imperfecciones y sus problemas...no temas por lo que se quede atrás, piensa en lo que te espera por llegar...un beso muy grande.
ResponderSuprimir