jueves, 5 de enero de 2012

¿Te parezco feliz?

Voy caminando por la calle, debajo de los balcones. No quiero que me salpiquen los coches. (ya me pasó una vez, cuando todabia vivia en el piso de la calle de detrás del ayuntamiento)
La gente anada atareada (supongo) no sé no que piensan ni me interesa, pero no tienen cara de felices. Yo tampoco, por lo tanto no soy nadie para dar ejemplo; Pero me extraña que en toda la ciudad, que en media hora que llevo caminando no me haya cruzado con nadie aparentemente feliz.
Sólo he podido ver mujeres con tacones y con cara de amargadas. Creo que en vez de zumo de naranja han tomado zumo de limón y todabia tienen el gusto en la boca.
Ejecutivos con cara de estreñidos (supongo que les apretaba la corbata)
Señoras mayores haciendo cola en las tiendas y discutiendo para ser las primeras o para pagar más barato, por cierto con mucha potencia de voz.
Mis ojos están alerta de lo que van viendo. La gente no parece feliz. Los coches pitan, cómo si hicieran una carrera y tubieran que llegar a algún sitio importante.
Sin embargo, las señoras amargadas llevan bonitos tacones y vestidos de los que valen dinero (éso lo sé porque cuando lo veo en un escaparate intento ver la etiqueta y al ver el precio me asusto. A ésos trajes me refiero)
Los ejecutivos tienen cara de estreñidos pero sin embargo llevan corbatas de seda y huelen a buena loción de afeitar y las señoras que hacen la cola en las teinas y fruterías van llenas de joias y maquillaje y ríen con sus amigas mientras desayunan café y ensaimadas, pero tampoco parecen felices, cuando me acerco, me hechan fuera. Parece que quieren estar solas.
Sigo andando calle abajo sin comprender el sentido de la felicidad.
Yo tampoco soy feliz, pero ¿es posible que no exista ningun ser feliz en la faz de la tierra?
Justo cuando ya me iba a dar por vencida, cruzo la calle y me topo con un chico que hace que me desvie de mi camino. Choca conmigo y le desafío con la mirada. 
Automáticamente, él, se gira y me dice:
- Apartate si vengo de frente...podría haberte hecho daño.
- ¡No tengo porque apartarme! Has invadido mi parte de la calle...
- ¿Tu parte de la calle? Vaya...no sabía que ahora la parte de debajo de los balcones era tuya. Hasta ahora siempre habia sido mia.-

Me mira, sonríe. Y yo me sonrojo mientras miro sus ojos color avellana. No puedo evitar repasar su cuerpo con la mirada y pedirle disculpas.
Él me aparta un mechón de pelo y me dice:


- Ha sido un placer chocarme contigo en nuestro lado de la calle. A partir de ahora lo compartiremos.
Por cierto, me llamo Óscar.-
Yo me rio nerviosa, sigo sonrojada. Me sudan las manos. ¡Pero que estúpida! (piensa mi cabeza) Díle alguna cosa antes de que se vaya, no dejes que los nervios dejen escapar éste chico tan maravilloso.

- Yo soy Andrea. Un placer. No camino mucho por aquí, vivo a tres paradas de metro.
- Encantado, Andrea. Espero verte pronto. Tengo que irme.-

Mis ojos ven cómo Óscar se aleja entre la multitud mientras noto mis mejillas ardientes. 
Fíjate...he sido feliz por un instante. Quizá sea ésto la felicidad. Quien sabe...
Ahora me gustaría ir corriendo detrás de él, cómo en una estúpida película de amor y decirle que me ha removido el estómago, pero lógicamente no hago ésto.


Entro a la farmacia para comprar mis ansiolíticos.
Voy muy nerviosa y con la mirada fija en una caja de "pastillas juanola" digo:


- Me das el: Tranquimazin, Diazepam y los de la noche, los demás no hacen falta, gracias.


- ¿El Diazepam es de 5mg?-


Al oír ésta voz, mi cabeza levanta la mirada de las malditas "pastillas juanola" y observa a Óscar con una bata blanca y sus ojos brillantes.
Me sonrojo. Lo sé, porque me noto las mejillas ardientes de nuevo.
Tartamudeo y contesto:


- Si, de 5mg, lo pone en la receta. Que...que...¿que haces aquí?
- Trabajar...ah y buscar tu medicacion.- Sonríe y me mira desde lejos.


- Bien, pues muchas gracias...perdona por lo de antes...soy un poco torpe. No soporto que la gente se cruze en mi camino, me pone de los nervios. Y parece que en éste mundo nadie es feliz.
¿Te parezco feliz?


- Me pareces preciosa, divertida, peculiar y auténtica.








miércoles, 4 de enero de 2012

DIARI PERSONAL (numero 9)

Ja he acabat el meu diari personal numero 9 i aquí us deixo les fotos!
(No us motiveu, només us deixo les fotos de portada i contraportada)


FOTOS DE PORTADA



































FOTOS DE CONTRAPORTADA



































EL DIARIO:

Cuaderno/diario de "paperblank"






Resumen 2011

1.- ¿Que has hecho en 2011 que no habías hecho antes? Empezar una terapia contra la bulima para intentar ser feliz.

2.- ¿Mantuviste tus resoluciones de Año Nuevo? No hice ninguna (nunca hago)

3.- ¿Tuvo hijos alguien cercano a ti? Si, pero desafortunadamente no terminó bien (snif)

4.- ¿Murió alguien cercano a tí? Si, la pequeña recién nacida (no desvelo el nombre por respeto a la madre)

5.- ¿Que países has visitado éste año? ninguno, jajajajaja, en España me he quedado

6.- ¿Que te gustaria tener en 2012 que no tubiste en 2011? menos kilos y más salud

7.- ¿Que fechas de 2011 permaneceran en tu memoria y por qué? el 14/05/11 (El dia que empezé a salir con mi actual pareja) y principios de julio (cuando adopté a mi perrita Gresca

8.- ¿Cual fué tu mayor logro? Reconocer mi enfermedad y estar meses sin purgarme

9.- ¿Cual fué tu mayor fracaso? Perder mi trabajo

10.- ¿Tuviste alguna enfermedad o herida? buff, si, depresion, ansiedad, bulimia, migraña, hongos y resfriado.

11.- ¿Que fué lo mejor que alguien te compró? Los pendientes que me regaló mi amiga Alexia

12.- ¿Quienes se merecen un aplauso por su comportamiento? Desde luego: mi pareja, mis amigas: Leti, Georgina, Alexia y Laura que han estado a mi lado en los peores momentos (a parte de otras amigas puntuales, pero esas las que más) Tambien mis cuñadas en éste último mes.

13.- ¿Quienes te decepcionaron por su comportamiento? no diré nombres, pero gente cercana a mi, que tampoco me sorprende ni es la primera vez que me fallan

14.- ¿En que gastaste la mayor parte de tu dinero? En comida, en tratamientos psiquiatricos y en el centro veterinario y todo lo que comporta tener una perra.

15.- ¿Que te emocionó mucho mucho? El dia que vi a mi perra meterse en el agua por primera vez.

16.- ¿Que canciones/grupos te recordarán siempre al 2011? Lagarto amarillo por culpa de mi amiga Georgina, jejejejeje

17.- Comparado con estas fechas del año pasado eres... ¿Más feliz o más triste? Supongo que más feliz. ¿Más rico o más pobre? Más pobre, sin duda alguna

18.- ¿Que te habria gustado hacer más? Sonreír y no rallarme el coco pensando en la masa corporal de mi barriga.

19.- ¿Que te habria gustado hacer menos? Llorar y comer

20.- ¿Cómo has pasado la Navidad? En casa de mi familia política

21.- ¿Te enamoraste en 2011? Si

22.- ¿Cuantos rollos de una noche tuviste? Antes de estar con mi pareja, algunos, jajajajaja (no suelo contarlos)

23.- ¿Cual es tu programa o serie favorito? "La Riera" y "Tu si que vales" y "atrapa un millón"

24.- ¿Odias a alguien que no odiaras el año pasado? No odio a nadie

25.- ¿Cual ha sido el mejor libro que has leído? No he leído ningun libro éste año. Solamente he leído relatos e historias.

26.- ¿Cual fué tu gran descubrimiento musical? Mi gran descubrimiento musical lo hago dia a dia con las voces que escucho (no famosas) voces que quieren llegar lejos o que cantan en un rincón. Aunque rescaté de mi discografia a "The Beatles" éste año.

27.- ¿Que deseabas y obtubiste? Encontrar una clínica de trastornos alimenticos para mi

28.- ¿Que deseabas y no obtubiste? Más dinero en cirtos momentos de precariedad

29.- ¿Cual es tu peli favorita de éste año? "Hachiko, siempre a tu lado"

30.- ¿Que hiciste en tu cumpleaños? Me fuí a la playa con mi novio por la noche y comimos alitas de pollo de KFC bajo el cielo estrellado, después él me regaló un viaje a Venecia (que todabia tenemos pendiente) fué maravilloso estar bajo las estrellas bebiendo cerveza con besos y olor a mar.

31.- Nombra una sola cosa que habría hecho tu año mucho más agradable: El dinero

32.- ¿Cómo describirias tu concepto de moda en 2011? pobre y lamentable

33.- ¿Que te ha mantenido cuerdo? los paseos con mi perra, las charlas paranoicas con las amigas y las huídas a mi mundo de fantasía (supongo que no estoy muy cuerda)

34.- ¿Que famoso te ha encandilado? Risto Mejide, cada vez me gusta más, lo confieso

35.- ¿Que problema político te ha enfadado más? Soy anarquista, así que no me meto en esas cosas y la verdad es que me importan un carajo. Toda la política en general me cabrea y no me gusta. No me gustó que ganara el PP las elecciones. No creo en los gobiernos.

36.- ¿A quien echas de menos? A mi abuelita que murió hace años y a mi hermana Núria

37.- ¿Quien es la mejor persona que has conocido éste año? Bien, pues exeptuando a mi pareja, puedo decir que a mi amiga Laura Butragueño, en ella he encontrado a más que una amiga, una alma gemela, una auténtica persona, que sabe comprenderme, al igual que Alexia Molina, dos amigas muy importantes para mi.

38.- ¿Que comida te encantó? Bueno...me gusta casi todo, jajajaja, pero éste año descubrí unos postres de galleta maria de la Lechera, que están bueníssimos, y me encantaron, a parte nunca olbidaré lo bien que cocina mi amiga Gemma Altisent, de Bellpuig! (Gemma: bonissim el pit de pollastre arrebossat amb pebre)

39.- Una leccion del 2011: Ama a la gente que realmente te demuestra que te quiere y sobretodo quiérete a ti mismo. Y que la salud es muy importante.

40.- ¿Que letras de alguna cancion resume tu año? Grita, grita grita gritaaa...y...deja que te lleve el viento hoy a ver el mundo entero, que sueñes lo que quieras hoy es todo lo que yo quiero porque en el mundo entero siempre hay un mundo nuevo donde mirar.

pd: gracias a todos y todas los que lo habeis hecho posible














































martes, 3 de enero de 2012

¿DÓNDE ESTÁ LA EMPATÍA?

El pasado domingo por la madrugada en el programa "cuarto milenio" Iker Jiménez se despedía con ésta noticia:

http://www.diariovasco.com/20111218/local/bidasoa/intervencion-vecina-irun-evita-201112181250.html

Y esque pone los pelos de punta saber que cada dia estamos peor.
H epodido leer en varios periodicos y todos dicen lo mismo. Sin embargo en ningun lugar cuentan lo que contó Iker, el domingo por la madrugada:
La chica que intentó ser forzada estava rodeada de altos bloques de pisos, rodeada de gente, que no hizo nada al respeto.
Solamente ésa mujer armándose de valor, con un simple paraguas cómo arma para defenderse bajó a ayudar a la pobre chica y sabéis porque? por EMPATÍA.
Sí, una mujer de mediana edad tirando a mayor, muy asustada, cómo todos, però que declaró ante la policia:
- Si ésa chica llega a morir no me lo hubiera perdonado nunca
- No sé cómo hemos llegado a ésto (no se referia a la violación, sinó al egoísmo de la gente)

Quiero felicitar a Iker Jimenez por la manera en que habló de ésta noticia.
Y es que ultimamente la sociedad (desde hace años) es muy egoísta. Cuanto más grande es la ciudad, más egoísmo hay.

  Hace años en Barcelona hicieron un estudio, con un reportaje. Pusieron a una mujer mayor de unos 70 años en un banco de paseo de Gracia, llorando, llorando con mucha pena, para comprobar cuanta gente se paraba para preguntarle que le pasaba.
Bien, el resultado fue que no se paró nadie pasados 45 minutos.
Estamos hablando de paseo de Gracia, dónde todos sabemos la afluencia de gente que camina por allí.
A mi todabia me cuesta comprender que haya gente tan insensible y tan poco tolerante. Me duele. Porque ya no es una question de tener prisa o lo que sea, és una questión HUMANA.
Días más tarde hicieron éste mismo estudio en un pueblecito de las afueras de Francia (no recuerdo el nombre del pueblo) y en menos de cinco minutos la gente se paró. Es más, la primera persona que pasaba por la calle se paraba a hablar con la señora.

Puede parecer una tontería, pero éste estudio y el caso de la violacion de la chica de Irún es lo mismo. Exactamente lo mismo: FALTA DE EMPATÍA DE LA GENTE.
Queda muy poca gente con empatía y sensibilidad. El mundo nos ha enseñado que no vale la pena ser solidarios ni empaticos con los demás. Que tenemos que ser egoístas (porque todos tenemos problemas, evidentemente) y a causa de ésto todos caminamos como cavallos por la calle. Solamente miramos al frente sin rumbo alguno.
Parecemos robots (sin sentiminetos hacia los demás) y cuando digo hacia los demás me refiero a gente que no sea de nuestra familia o entorno. Ésto és la empatía, poder sentir ésa necesidad de ayudar al prójimo aunque no tengas ningún víncula con él.
Según la wikipedia, empatís es: CAPACIDAD COGNITVA DE PERCIVIR EN UN CONTEXTO COMÚN LO QUE OTRO INDIVIDUO PUEDE SENTIR

http://es.wikipedia.org/wiki/Empat%C3%ADa


Lo que quiero conseguir con todo ésto es que nos miremos un poco más internamente.
Evidentemente que todos tenemos problemas, es más os puedo asegurar que quien más problemas tiene es el que más empático y más solidario es con los demás, y lo digo por años de experiencia trabajando por una gran ONG.
Solo voy a poner un ejemplo: estamos en plaza Cataluña en Barcelona, o en Madrid, en Cibeles, en qualquier ciudad que querais, en un lugar lleno de gente. Bien, ¿teneis el sitio en la mente?
Pues ahora imaginad que en una esquina hay una mujer llorando, que le cuesta respirar y pidiendo auxilio con la mirada y en otra esquina tenemos a una famosa marca de bollería regalando bollos y café con leche. Solo tienes una opcion: ¿que harias tu?

No me lo digas, guárdatelo para ti. Pero yo me he encontrado en esta situacion y te aseguro que la gente no hace cola para ayudar a una chica llorando con un ataque de ansiedad. (creo que tenemos parte de la respuesta)

 

lunes, 2 de enero de 2012

La Felicitat (Bricolatge Emocional)

Què és la felicitat?
és una pregunta que té tantes respostes com persones hi ha al món.
És per això que us deixo amb un video de "Bricolatge Emocional" on parlen de la felicitat:

http://www.tv3.cat/bricolatgeemocional/videos

A mi em va agradar TOT el reportatge, el vaig veure ja fa almenys un any, i no em canso de mirar-lo en moments de baixón.
A vegades tenim por i parlant de por em quedo amb les paraules del psicòleg Pep Marí, que diu:

 No hi ha dues classes de persones : les que ténen por i les que no ténen por.
TOTS TENIM POR
Ara, si que hi ha dues classes de persones: les que pujen al cavall i les que no (MALGRAT TENIR POR)


SER UN VALENT ÉS ESTAR CAGAT DE POR I TOT I AIXÍ PUJAR AL CAVALL



domingo, 1 de enero de 2012

TEST DIVERTIDO

Nombre: Ester
De dónde eres: De Calella
Acontecimiento histórico: aquell cap d'any que li van tirar una bola de neu a la Mari Pau Huguet
Actor: Johnny Depp
Actriz: Drew Barrymore
Addidas, Nike o Reebook: Reebook
Estás enamorado/a? Si
Alguna vez has nadado desnudo/a? Si
Andar, volar o navegar? Volar
Bebida alcoholica: Cava
Bebida no alcoholica: cafè con leche
Canción: Noia de vidre
Cantante o grupo: Els Pets
chocolate o vainilla: Chocolate
color: rojo
comida: arroz con leche
condimento para la ensalada: sal
cuadro: qualquiera de Van Gogh
coche favorito: Ford focus
define tu vivienda: humilde
deporte para mirar: patinaje artistico
deporte para practicar: escalada
duermes con peluches? no
animal que odias: babosas
El vaso medio lleno o medio vacío? medio lleno (supongo)
Flor: amapola (la rosella)
Fruta: síndria, sandía
Has ligado por internet? si
Helado: siii Ben & Jerry's
Lápiz, pluma o bolígrafo: boligrafo negro de punta fina redonda
Lo que admiras de los demás: sinceridad y humildad
Lo que odoas de los demás: hipocresia
Lugar de nacimiento: Calella
Tienes mascota? Siii, la meva gossa Gresca!
Materia del cole más odiada: bufff, las mates
Materia del cole preferida: música i català
Mejor lugar para relajarte: en una cala pequeñita catalana, perdida por la noche
Mejor sentimento de la persona: amor
Momento más humillante: reprohe
Montaña rusa te gusta o te asusta? mmmm....depende del momento y del tamaño de la montaña, jijiji
Palabras favoritas: "Jo també tinc una gran responsabilitat: ser feliç"
Perfume favorito: lacoste pink
Personaje de ficcion: el sombrerero de Alicia en el País de las maravillas
Personaje histórico muerto: Pepe Rubianes
Personaje histórico vivo: Lluís Gavaldà
Pintor: Van Gogh
Planeta: Venus
Poeta: Martí i pol
Programa de television: APM
Programa de radio: La Competència (Rac 1)
Que buscas en el sexo opuesto? Complicidad
Que es lo primero que piensas al despertar: Tengo que ir al baño
Que hay debajo de tu cama: sábanas y edredones, mantas, etc...
Que hay en las paredes de tu habitacion: un cuadro francés
Que piensas de la mesa de la ouija: que es muy serio y me da respeto
Lugar de residencia actual: Mataró
Revista: Cuore
Si pudieras ser una herramienta de jardín, qual serias: Regadera
Si pudieras tener qualquier trabajo, qual seria: Actriz de teatro musical
De que color tienes el pelo: castaño claro
Que persona te gustaria ser: Yo misma (mejorada)
Sobrenombres: noia de vidre
Diestro o zurdo: Diestra
Te ries de la gente? a veces si
Te dan miedo las tormentas? no
Tu hobbie: la música, el teatro, escribir...etc
Tu horoscopo: cáncer
Tu juego de mesa favorito: party & co
Tu numero de la suerte: 9
Tu ultima locura: Todabia no la he echo
Un animal: Koala
Nombre femenino favorito: Arlet o Aina
Nombre masculino favorito: Bernat o Roger
olor que te gusta: a garatge o a rotulador permanent (sóc rara) també a gespa tallada i a humitat
Un lugar que te guste: El cas antic de Girona
Un sabor: llet merengada
Un vicio tuyo: glops de cafè amb llet i tabac
Una ciudad que te guste: He dit Girona? Doncs...em va agradar molt Suissa
Una frase: "No deixis mai de somiar"
Almohada de algodon o plumas? doncs ja posats...de plumes
Una virtud tuya: Digam-ho tu...
 

Un desig per l'Any 2012 (PROU CRISI)

Bé, ja estem al 2012.
Ahir a la nit a les 23:59h tothom o casi tothom estava impacient, amb els seus dotze grans de raïm, per fer les tradicionals "campanades" i poder entrar al 2012 amb bon peu i alegría, però no tots estàvem amb grans de raïm per fer les campanades ni tots vam tindre un plat a taula.
En aquestes dates, no sé perquè, no puc evitar pensar en la gent que realment no té res de res. Passant des de la gent que està al carrer perquè son vagabunds des de fa anys fins a les families que als anys 80 celebraven les campanades i ara ténen un parell de xiquets i ténen el pis embargat, la dona a l'atur i l'home de la casa sense feina i sense cap mena d'ingrés a la familia.
A aquestes families em refereixo. Families que han de fingir que tot va bé, perquè els nens puguin creure que "no són tant desgraciats" fingir que estàn bé i que podràn fer un sopar exel.lent, quan en realitat cada vegada que la gent els hi desitja un bon any a ells els hi plora el cor per dintre, perquè tant ell com ella porten més d'un any a l'atur i no els volen a cap empresa, no ténen cap mena d'ajuda econòmica i aviat es quedaràn sense llar.
Ja no saben com explicar als seus propis fills que s'han de dutxar amb aigua freda.

 Està clar que la crisi ja fa temps que s'ha intalat en moltes llars espanyoles, però ara mateix en moltes cases, en moltes families tot penja d'un fil i tot és desesperació, per això és tant difícil tindre un Bon any nou quan no pots pagar la hipotèca o el lloguer i t'han tallat el telèfon i l'aigua.
Quan uns pares de familia desesperats intenten tirar endavant als seus fills. 
A mi se m'encongeix el cor de sapiguer fets reals d'una mare contant monedes per poder comprar menjar pels seus fills (dos nens) Una mare que fa quatre anys podía comprar menjar perfectament, una mare que arribava a final de més (justeta, però hi arribava) que podia pagar el lloguer del pis i tant ella com el seu home trevallaven.

Aquesta pot ser una de les infinites històries reals que passen cada dia al nostre voltant.
Molta gent, més de la que ens pensem ho està passant molt malament, perquè com he dit, molt gent calla i fingeix, per aparentar que està bé, per no fer patir a la gent que estima. Quan en realitat potser porten un dia o dos sense menjar.

Estem parlant de casos totalment reals, alguna gent ho explica, altres s'enfonsen, i molts tiren endavant tapant els problemes amb orgull sense demanar ajuda a ningú (molta gent tampoc té a ningú) i esque si tot el teu voltant està en crisi a qui demanes ajuda?

http://www.elpais.com/articulo/reportajes/Familias/hundidas/crisis/elpepusocdmg/20091025elpdmgrep_1/Tes

Aquest article de "El País" explica alguns casos de gent totalment desesperada, gent consumida per la crisi.
L'article és de l'any 2009, per tant us podeu imaginar com poden estar ara mateix les coses...
Amb tot això no vull fer veure la cara dolenta d'aquest any, simplement vull que consti que hi ha molta gent que no ha pogut fer les campanades, ni ha pogut somriure.
És molt tipic i tòpic desitjar unes bones festes i un bon any i pensar que estarem tots entaulats i feliços, però també m'agradaria que penséssim en aquesta gent, perquè és gent real, gent molt propera, gent de la que casi ningú avui parlarà.
Avui es parlarà dels diners que es va gastar la gent ahir, de les campanades a la Puerta del Sol, dels dotze grans de raïm, de que "hem anat una mica més escurats" de les tradicions de cada país, etc...
però ningú entrarà a casa d'aquestes persones a posar un plat a taula i donar-los una feina i una forta abraçada, per tant jo si que ho vull fer.
Dedicat a tota aquesta gent que ho està passant malament, tota aquesta gent que ahir en contes de riure va plorar, que en contes de menjar raïm va veure com s'el mejaven i que mai perden l'esperança.
Aquest desig és per tots ells:

BON ANY 2012