miércoles, 31 de julio de 2013

Mis primeros recuerdos de Abusos sexuales

Hace días que mi mente no hace más que volver a un punto de retorno de mi infancia.
Un punto de retorno asqueroso en el que abusaron de mi.

Es uno de los primeros recuerdos que tengo de abusos sexuales.

Me siento horriblemente mal, porqué es cómo si hubiera rebobinado una cinta de vídeo de ésas antiguas y se hubiera encallado justo allí.

No paro de soñar en éste suceso, de pensar en ello, etc... y hoy he decidido vomitarlo escribiendo la primera vez que recuerdo haber sido abusada sexualmente:

Para aquél entonces yo tenía seis años, aproximadamente.
Vivíamos en Sabadell, en una casa, me acuerdo, porque teníamos un patio con un pino gigante.

Recuerdo que llegué de catequesis con mi amiga S y nos pusimos a merendar pan con chocolate y miramos un poco la tele.

No sé porqué al cabo de un rato vinieron la madre de S (amiga íntima de la familia) y el hermano mayor de S, ( I )

Yo ya tenía miedo de I, o sea que no creo que fuera la primera vez, pero mi mente me lleva allí.

Recuerdo que me fuí a mi habitación para que no me encontrara. (Mi madre estaba tomando café con la madre de ellos y mi amiga S estaba mirando "Inspector Gadget" en la tele.

Recuerdo cerrar la puerta de la habitación y coger un libro de "Babar" de aquellos que se podían meter en la bañera, y lo abrazé mientras ví cómo I entraba en la habitación y cerraba la puerta.

Me quitó el libro y lo tiró.
Me cogió, me bajó los pantalones y me estampó contra el armario.
Se dedicó a restregarse contra mi todo el rato.

Yo no reaccioné. Sentí asco, miedo. Y otro tipo de miedo. Miedo a que me pillaran. 
Pues pensaba que ya había entrado en su juego sin querer....y no sé....el hizo lo que quiso.

Hasta que paró. (Al cabo de unos años entendí que "hasta que paró fué hasta que obtuvo un orgasmo")
Y éso me dió más asco aún.
Él terminó se fué de la habitación y se unió a ver los dibujos animados.



Yo me quedé en la habitación con la puerta cerrada. 
No recuerdo más.
Mi mente se bloqueó.
No recuerdo a qué hora se fueron ni a que hora salí de la habitación.

Creo que entonces empecé a tener a mi amigo imaginario y a tener "mis dos mundos" 

Necesitaba crear un mundo paralelo al mio para poder sobrevivir a todo aquello.
Supongo que mi mente lo creó o lo creyó oportuno.
Era un mundo de fantasía donde yo me podía sumergir y evadirme cómo una loca

"Alícia en el País de las Maravillas" "Dumbo" o "Peter Pan" eran mis favoritos para inspirarme en mis aventuras.
Para no hablar de "Pippi Langstrump" 

Tuve que callarme muchos años por miedo. 
El miedo a demasiadas cosas.
Allí empezó todo. Toda mi historia, todo mi diagnóstico que al cabo de unos años los señores de bata blanca iban a realizar.
La cantidad de chucherías que comía a aquella edad, iban a ser sustituidas por benzodiazepinas al cabo de casi veinte años. (sin tener yo la culpa de nada)

A mis padres a los que tanto quería, y a mis hermanos, iban a sufrir las consecuencias (sin tener yo la culpa)

Y es que he estado pensando en todo aquello.

Da igual cuantas veces abusen de ti, da igual si hay penetración o no.

Da igual si fué con seis años o con doce. 

Si te sentiste violada, si realmente éso te ha afectado en tu vida:

ES UN CASO REAL DE ABUSO SEXUAL INFANTIL




Aún lloro por el dolor irreparable de daños colaterales, eso es lo que siempre llevaré en la conciencia.

Por otro lado, cada día me hago más fuerte y lucho contra la violencia de género y los abusos sexuales a menores.

sábado, 27 de julio de 2013

CARTA A MI AGRESOR SEXUAL

Quisiera empezar a escribirte una linias, aunque sé que lo más seguro sea que no las leas, pero necesito hacerlo.
Necesito decirte tantas cosas...

Sin embargo no puedo mirarte a la cara. Ni escuchar tu voz.
¿Porqué yo? ¿Porqué decidiste destrozar mi infancia? ¿Con que derecho?

Todo lo que me hiciste desde los seis hasta los trece años aproximadamente me produjo un trauma de dimensiones catastróficas.
No tuviste suficiente con robarme la infancia que quisiste robarme parte de la adolescencia, camelándote aún más a mi família y haciéndo que yo no tuviera otro remedio que irme de casa.

¿Que podía decir entonces?
No podía decir la verdad. Solo me salía echar las culpas a mi familia. Decir que me fuí por su culpa.
Ahí empezaron mis problemas mentales. Mi trastorno actual. Mi ansiedad, mis intentos de suicidio, mi TLP.

Aún tengo pesadillas, aún sueño con tus repugnantes manos tocándome.
Aún lloro recordando pensando lo mal que llegó a estar mi padre por mi culpa (consecuencia de todo ésto)

Solo era una niña.
Y me robaste algo que jamás he podido volver a recuperar. MI INFANCIA.

El sexo a los seis años es una cosa que no toca, y asusta.
Ahora tu tienes una hija pequeña, tan solo es un bebé.
Piensa en todo ello. (...)

Ojalá ella pudiera saber toda la verdad el dia de mañana.


Quizá te interese escuchar a la creadora de la mayor fundación sobre casos de abusos sexuales, con sede en Barcelona: http://www.fbernadet.org/es/  muy interesante, por cierto y que presta mucho apoyo.

Desde aquí animo primeramente a todas ésas chicas de las que también abusaste, que se atrevan a decir la verdad, que no tengan miedo.
La verdad siempre gana.
Yo he sido la primera de todas en hablar porqué ya no podía más y no te he denunciado, porqué éste tipo de casos prescriben y en segundo lugar, creo que hay otras formas de pagar el mal que me hiciste.

¿Me siento impotente? si
Pero no voy a ir a matarte ni a destrozarte la vida. Dejaré que el Karma lo haga por si solo.
Me considero una buena persona. Me violaste, pero no voy a ir a denunciarte ni a matarte ni nada de éso.
Ya tengo suficientes problemas.

Aviso a cualquier persona que haya sido abusada, tenga la edad que tenga:

- NO OS LO CALLÉIS
- BUSCAD GENTE QUE HAYA PASADO POR LO MISMO
- TRATAROS LAS SECUELAS
- SE PUEDE SALIR ADELANTE

Y respecto a ti, señorito, no tengo nada que decirte ni que desearte, cómo ya he dicho, la vida o el Karma, lo pondrá todo en su lugar.
Yo no me rindo. Lucho para seguir sonriendo cada dia.


CADA PASO QUE HAGO ADELANTE, SONRÍO UN POCO MÁS Y LOS ECHOS HABLAN POR SI SOLOS.



sábado, 20 de julio de 2013

Un granito de arena

He estado pensando mucho.
Y creo sinceramente, que el origen de los problemas son las piedras.
Si. Las piedras. No las rocas. Las piedras, esas piedrecitas enanas que no se pueden clasificar ni cómo grandes ni cómo pequeñas. Solamente cómo "molestas"



Me refiero sobretodo a la típica arena de playa (dónde hay arena de piedrecitas ) pues a ésa puta piedra me refiero.

Creo que todas las piedras enanas cómo esas que están sueltas por el mundo, son problemas no resueltos de la gente.
Gente que conocemos o que no, gente que haya pasado por el camino y se haya ido.
Problemas de mayor o de menor envergadura.

Creo que siempre que se nos mete una piedra en la rendija del zapato y nos la llevamos a casa sin querer es por alguna cosa. 
Llevamos con nosotros un problema ajeno y de echo creo que si llegamos a casa con la piedrecita sería bueno poder encontrar La persona que tiene el problema y no tirar la piedra o pasar de ella, porque entonces pasa lo que muchas veces pasa, que se queda por alguna habitación o dentro del zapato y éste problema pasa a ser tuyo.
Sería bueno poder contactar con la persona del problema y devolverle la piedra o ayudarle.

Por éso también nos quitamos bien toda la arena cuando nos vamos de la playa.
No queremos ni un problema.

Y si queda alguno nos aseguramos de que quede fuera.

Cierto es que lo mejor es quitarse la arena de encima, porque es molesta, pero yo ahora pensando mucho, cómo persona solidaria que soy y por el típico trabajo que tengo, no puedo dejar de pensar en la típica frase de: "Un granito de arena"

Y ahora después de que mi consciencia supiera que los problemas son jodidas piedras no me gusta ésta frase.
De echo, creo que en los sitios dónde hay más arena es dónde hay más problemas. 
No me sirve la frase "Un granito de arena"
Tengo unas ideas mejores: "Una sonrisa de color" "Una luz de esperanza" "Una flor"                                                                "solidaridad"



Siempre nos gusta una plaza con flores y con una fuente cristalina de agua, ¿verdad? y a poder ser, que la arena no se nos meta en las sandalias.
También nos gusta poder resolver nuestros problemas, porque con lo nuestro ya tenemos suficiente. ( que vaya tela, que mierda de España, lo que me ha tocado, y sin paro y que estamos fatal y porqué me pasa eso a mi, bla, bla, bla...)

No digo que no tengan razón, solamente digo que ésa gente seguramente tenga más que alguna piedra en el zapato que le esté jodiendo la vida.
A veces, cuando tienes una piedra en el zapato, no hace falta que des dinero, ni que digas que no puedes ayudar, porqué ya sabemos lo mal que estás. Quítate la piedra, busca a la persona propietaria y dale un abrazo. A ambos os sentirá bien.

Cada granito de arena tiene dueño, al igual que cada problema debe ser resuelto, aunque a veces no lo logremos, igual que quitar la arena de los pies después de un día de playa.

 "El hombre es más duro que el hierro, más fuerte que la piedra y más frágil que una rosa"

Proverbio Chino

miércoles, 22 de mayo de 2013

Carta a mi TLP (Trastorno límite de personalidad)


QUERIDO TLP: 

Seguramente lloraré a solas, por el cansancio, porque realmente tus síntomas a veces me pueden, pero ¿sabes qué?

ESTA VEZ NO......ésta vez no me rindo. ésta vez no pienso dejar nada atrás por ti.
Han sido muchos años. 
Mucho dolor, muchos ¿por qués? sin resolver durante muchos años.

He decidido que ahora te voy a dominar yo.
Ya sé que vas a estar siempre allí en mi vida, así que es mejor que nos llevemos lo mejor posible.
La vida es mía y quiero vivir feliz.

Para empezar, voy a establecer una rutina en mi vida (cosa que ya estaba empezando a hacer) sé que te molesta, pero a mi me llena de energía y me realiza como persona.
Por suerte aún tengo amistades que a pesar de mis bajones y piques han creído en mi y me apoyan, ahora aprovecharé al máximo para recuperar ése tiempo pedido, con ésa gente que tanto me quiere y que creyó en mi, (Esas amistades que realmente se demuestran en los buenos y malos momentos)

La familia: lo mejor que me ha pasado en la vida. Aquí querido trastorno no tienes nada que hacer, porque el amor de la familia es tan grande y puro que pasa por encima de todo. 
Cuando estoy con mi familia me siento tan bien que no puedes aparecer y si apareces, somos tantos, que desapareces en seguida.

Mi pareja: Lo ha dejado todo por mi, (por ti) así que espero que no nos fastidies mucho tiempo más.

Mi entorno laboral: justo empiezo y voy muy cansada pero no quiero rendirme, por éso te escribo.
No quiero que me ataques, porque ahora mismo ese trabajo es lo único que tengo para poder arreglar todo mi entorno.

No lo digo solo por el dinero, lo digo para poder moverme cada día, ser capaz de hacer cosas por mi misma. Verme feliz y realizada.
Ver la luz del sol y las pequeñas cosas del día a día.
Recuperar el tiempo perdido con tanta gente...y sobretodo conmigo.

Querido TLP, no te pido permiso, te digo que sé que estarás a mi lado siempre, pero la fuerte voy a ser yo.
Lucharé cada día de mi vida para que ésto sea así.

          YO TE DOMINO A TI




lunes, 6 de mayo de 2013

Tenies raó Lluís: Noia de vidre...

Teníes raó Lluís:

Sóc una noia de vidre.
Aquest últim any he pensat tant en tu....
Bé, sempre he pensat en tu, això ja ho saps.
Des dels vuit anys la teva música, la teva veu, les teves paraules i escrits van ser, són i seràn un refugi per mi.




Sóc una noia de vidre:
perquè com tu bé em vas dir sóc delicada, 
transparent, però quan em trenco quedo feta a miques.

Sóc una noia de vidre:
perquè també em vas dir un dia "com les ampolles de cava que quan les llençes al contenidor a vegades ni es trenquen "així ets tu, mig somrient afirmaves - FORTA COM EL VIDRE




Suposo que un bufaampolles ho podría entendre.
Jo ho he entès. I tu ho vas sapiguer entendre quan et vaig mirar als ulls amb aquella cara de nena perduda.
Em vas ajudar durant molts anys, com has ajudat a moltíssima gent.

Vull que el món sàpiga que no només ets el cantant de "ELS PETS"
Vull que el món sàpiga que ets una persona amb sentiments, que es preocupa per les persones, els gran i petits, i això ho portes fent molts anys.

I cert és que sóc una noia de vidre (forta) i quan t'he abraçat sempre m'has dit que t'has sentit millor.

Ultimament no he pogut venir-te a veure per causes de la meva malaltia, però el dia que pugui veure't sé que ens mirarem als ulls i recordarem tots aquells anys i sé que em miraràs, em somriuàs i que d'alguna manera o altra em tocaràs el cor.

Gràcies per formar part de la meva vida.

T'estima: la teva noia de vidre, que és feliç


<3

martes, 12 de marzo de 2013

Muerte en un sueño

...Aún  puedo notar las palipitaciones como tambores en el pecho...

ÉSTA NOCHE HE MUERTO EN UN SUEÑO

Mis manos, algo sudorosas por el sol de primavera, conducían un volante de coche, sin entender muy bien el motivo ni el destino.
No tengo carnet de conducir, por éso me veía algo extraña yo tan pancha conduciendo cómo si nada y con mi perra Gresca en el maletero.

Al principio conducia de puta madre, hasta que me doy cuenta (me acuerdo) de que no tengo carnet de conducir y por lo tanto no tengo ni puta idea de cómo funciona el maldito coche!

Cierto! Empiezo a girar calles y la gente me chilla: "que ponga el intermitente" "que vaya por el carril correcto" etc...
Total que decido ir por un camino de arena y allí ya me pierdo totalmente, porque me doy cuenta de que no se para que sirve cada cosa del coche.
El coche se va metiendo dentro de un bosque y yo no sé cómo salir de allí y haga lo que haga el coche solamente tira para delante o para atràs. No encontraba el freno por ninguna parte.

Total , que al final le doy a ir para el frente y que sea lo que tenga que ser, pero justo me encuentro con una via de tren y tengo la suerte que la paso por los pelos, porqué en seguida de pasar llega un tren de cercanías.
Allí Gresca sale del maletero y se viene al asiento delantero a temblar conmigo.

Yo ya llorando sin saber cómo salir de allí, ya me veo que son mis últimos minutos o segundos de vida, porque veo que me he metido en una gran estación.
No se en que ciudad estoy pero quedan unas quince vías más por pasar.
Soy catalana. La estación de Sants está cubierta, no debería estar allí. Y en Girona no hay tantas vías.

¿Quizá estoy en Madrid?
No lo pienso mucho, sólo quiero pasar las vias quanto antes mejor.
Mi perra llora y yo también.
pasamos unas dos vías más.

Mi novio me llama por teléfono pero ya no lo podré coger, porqué en la próxima via un tren de cercanías pasará y se llevará mi coche por delante junto conmigo y mi perra Gresca.

Justo en ése instante se hace una llama de luz que no se cómo explicar (ésto es verídico) y me he depertado con llanto y gritos de ahogo.

Me pregunto que hubiera pasado si no llego a despertar.
¿Hubiera muerto de verdad?

Creo en la interpretación de los sueños, pero precisamente porqué creo en ella, creo que la tiene que hacer un buen experto en el tema. Alguien que sepa toda tu história, que te haga un estudio neurológico y a partir de allí poder interpretar el sueño. El Dr. Estivill es bastante bueno en éso.

Digo éso porqué quizá le veo relación al tema con el 11-M que me marcó muchísimo, por mi sensibilidad a las catástrofes y porqué yo en aquél instante estaba en un tren.
No en Madrid, sinó en Barcelona, pero me sentí parte de ellos totalmente, porqué aún, hoy en día mucha gente piensa que catalanes y madrileños son enemigos y que tenemos antipatía.

Hay que borrar ya éstos tópicos...


Las personas seamos de dónde seamos, si tenemos buen corazón, no vamos a llevarnos mal con nadie.

Los políticos, las empresas y la publicidad, harán lo posible para hacernos creer lo contrario.

Pero por suerte he despertado viva y he podido abrazar a mi perra, coger la mano a mi novio e ir a por una taza de café y escribir lo que sentía.

Despierta con mucha ansiedad, pero ya con mis pastillistas tomadas y ya más tranquila.

El sudor, que al despertar se volvió frío, ya ha desaparecido.
Las lágrmas que al despertar cubrían mi rostro, ya se fueron.
Ahora hay tranquilidad, relajación y satisfacción.

Café, cigarrillo y emoción: éso soy yo 





martes, 5 de marzo de 2013

En la Consulta Psiquiátrica

Más gente que el otro día.
Estoy nerviosa. Pero espero, aunque la doctora esté tardando quince minutos más de lo normal.

Una madre habla con su hijo adulto sobre que hay en la nevera de casa.
Creo que toda la sala de psiquiatría ya sabemos que comerán puré de patatas y plátano de postre.
La mujer también ha mencionado que sólo quedan dos latas de atún, parecía preocupada.

Frente a mi se encuentra una mujer tranquila, con una cola de caballo y unos pendientes de aro leyendo un libro llamado " El Club de los Viernes " 
Me pregunto de que tratará el libro...
Quizá trate de gente feliz que se reúne todos los viernes para beber cerveza ir a ligar y contar estupideces mientras bailan canciones de los Bee Gees.

O puede que sea todo lo contrario. Una novela deprimente de mujeres norteamenricanas divorciadas, amargadas, que se reúnen todos los viernes para hablar de sus ex-maridos, beber té con anís y hacer cosas para parecer más jóvenes.

Al lado de ésa mujer, dejando un asiento libre, se encuentra una chica rubia, la típica barbie delgada, con su jersey de punto, uñas largas e impecables, bolso de tous.
Lo que yo llamaría una Pija en toda regla. Seguramente debe ser la acompañante de algún paciente. Está demasiado distraída con su tablet no la veo pendiente de nada más.
Aunque no sé, quizá sea una infeliz...nunca lo sabré, porqué no he hablado con ella.

No paro de fijarme en una chica del fondo, creo que tendrá mi edad.
Ojos oscuros, gafas...
Tiene la mirada perdida.


Va muy abrigada y parece tener sueño o ir muy medicada.
Creo que padece depresión.
Está sola. Mirando a un punto fijo, o no mirando a nadie. Me recuerda a mi cuando voy sola a los sitios.
Se tapa la cara con el jersey, para refugiarse en si misma.
Va mal peinada, pero se nota que se ha esforzado en peinarse, vestirse e ir a la consulta.
No me pregunteis porqué, pero lo noto. Lo sé.

Miro esas caras. Me miro a mi (internamente)

Deseo entrar ya en la consulta.



Este es el momento antes del momento, ¿qué viene después?. ¿Qué hubo antes?.


¿Qué me hace sentir como me siento?